Welkom bij Ieren in Memoriam

Wij hebben helaas in het afgelopen half jaar onze 2 Ieren in moeten laten slapen. Ryan en Rois, broer en zus uit het zelfde nest.
Hoe het ooit begon:
Mijn man, toen nog mijn vriend, vertelde mij vaak over zijn liefde voor de Ierse Wolfshond. Zelf kende ik dit ras niet. Toen wij 20 jaar waren (nu 48!) kwam er via stichting S.O.S van Friesland een Ierse Wolfshond binnen. Mager en te zwak om de stoep op te kunnen komen. Bridget( van Rue na Roden.) Aangezien Heinz, mijn man, vrijwilliger was bij deze stichting, kwam Bridget als gauw bij ons in huis. Ze was een grote Ierse teef en ook ik raakte verknocht aan dit prachtige ras. Bridget was 5 toen ze kwam en overleed uiteindelijk aan ouderdom toen ze bijna 11 jaar oud was. Een respectabele leeftijd. We kregen kinderen maar de hang naar de Ierse Wolfshond bleef. We kwamen in contakt met Jos en Nanette van Linden en via hen kwamen we aan Gunnar. (Glennfinnan Gunnar) Gunnar was een fijne reu die in Hoensbroek (op een kasteel van een of ander feest van de Ierdie) nummer 1 werd in zijn puppy klasse. Hilariteit alom want wij deden hier eigenlijk maar voor de gein aan mee en op verzoek van de fokker zelf. Toch leuk om daar nu weer even aan terug te denken. Gunnar kreeg botkanker toen hij 8 a 9 jaar was en we hebben hem uiteindelijk in moeten laten slapen toen hij 10 jaar oud was. Ook Gunnar een respectabele leeftijd. Vrij vlot na de dood van Gunnar wilden we eigenlijk wel weer een Ier. We misten Gunnar, maar we misten ook een Ier. Via via kwamen we terecht bij Noortje Esbach van Sidhe. Regelmatig mochten we bij de pups komen kijken en dat deden we dan ook. Dit keer wilden we het liefst 2 Ieren. Helaas waren er 8 potentiele eigenaars en 8 pups dus we moesten het met 1 doen. Wij waren al lang blij dat Noortje ons de blonde reu toebedeelde en we noemden hem Ryan. Groot was onze vreugde, toen wij binnen 24 uur nadat we Ryan hadden opgehaald, werden gebeld dat de koop van 1 teefje met de eigenaar niet was doorgegaan en dat we nu dus toch ook een teefje konden halen. Voordelen en nadelen op papier gezet maar we waren veel te bevooroordeeld dus er bleken alleen maar voordelen aan te zitten. Diezelfde dag nog hebben we Rois opgehaald. Vanaf het begin viel het ons op dat de pups snel moe waren. Ze speelden wel samen maar met name Ryan was altijd moe, moe en moe. Rois was een ADHD pup leek het. Juist erg druk en ze wist niet snel van ophouden maar toch ook vaak moe. Volgens de dierenarts geen hartklachten of e.d. Helaas werd vanaf dat ze bijna 6 waren, toch bij beide honden extreme hartklachten geconstateerd. Ryan bleek het in een zeer ernstige vorm te hebben en men dacht dat hij de 6 jaar niet meer zou halen. Gelukkig werd hij nog 7,5 jaar. Ryan overleed heel rustig in zijn slaap. Rois kwijnde volledig weg toen Ryan er niet meer was. Twee weken lang was ze niet meer vrolijk, begroette ze ons niet als we binnenkwamen en leek ze plots ouder dan ooit. We hadden met haar te doen en hoopten dat dit tijdelijk zou zijn. Dat was het deels, Rois werd nooit meer de vrolijke hond die ze was. Ze kreeg steeds meer last van atrose en van haar inmiddels vastgestelde botkanker in haar achterbeen. Sinds 2 weken kwamen daar benauwde buien bij. Toen ze dan vorige week haar achterhand soms begon mee te slepen hebben we samen met de dierenarts besloten om Rois uit haar lijden te verlossen. Een nare en zware beslissing. Gisteren was het dan zover, we hebben Rois in de achtertuin laten inslapen. Vandaag werd ze gecremeerd. De as van alle Ieren hebben we nog in urnen en dit zullen we deze zomer nog samen uitstrooien op een voor ons dierbaar plekje. We staan volledig achter onze beslissing om Rois te laten gaan… maar het doet zo verrekte zeer.

23-10 2007 - 18-04 2009 Lieverd, je bent er niet meer. Zo'n heimwee naar het baasje en daarna zelf zo ziek geworden. Het was beter om lekker te gaan slapen en Simba op te zoeken in de Hondenhemel. We houden heel veel je !

Het is alweer bijna 1 jaar geleden dat ik het besluit moest nemen mijn lieve steun en toeverlaat Róisín in te laten slapen. Het was 22 april, de zon scheen maar het was voor mij een zwarte dag. Mijn Sientje, zoals ze genoemd werd, bleek botkanker te hebben. Ook zij mocht haar 7e verjaardag niet vieren. Ik kan er nog niet aan toe komen haar as te verstrooien in de duinen zoals ik van plan was. Wat mis ik je verschrikkelijk lieve Sientje!

Keltairs Spaceboy “Derrick” 30-10-2001/15-04-2009
en
Albama Jones 13-07-2008/ 07-05-2009

Blij schreven wij in het eerste nummer van dit jaar dat onze Derrick zijn klavertje 3 had gekregen en wij hoopten dat we nog lang van hem zouden mogen genieten, samen met puppie Jones en onze Teckel Gijs.
Helaas moeten wij nu vertellen dat in april het noodlot erg hard toesloeg.
Op 15 april hebben we Derrick zeer plotseling moeten laten inslapen en amper 3 weken daarna, op 7 mei, was er geen redden meer aan voor Jones, amper 9 maanden oud.
Met hem hebben we de laatste maanden alleen maar gezondheidsproblemen gehad en zaten we bijna wekelijks bij de dierenarts.
Alle lof naar de fokkers, Albert en Marilou van Gorkum, want zij waren vanaf het begin erg nauw betrokken bij het wel en wee van Jones.
Uiteindelijk wees alles op levershunt (bloeduitslag) of een enzymenprobleem waardoor hij niet meer te redden viel: hij was zichzelf aan het vergiftigen. Dit is echter niet wetenschappelijk vastgesteld daar wij niet wilden dat er sectie gepleegd werd. Wij vonden dat Jones al genoeg had geleden in zijn korte leventje.
De jaren met Derrick staan in ons geheugen gegrift, want wat hebben we genoten van en met die hond! Een supertrouwe Ier!
Maar ook Jones zullen we nooit vergeten want ook hij heeft in zijn korte leventje een onuitwisbare plek ingenomen.

Wil en Tilly

Ala Memoria di Philippo’s Bryonie
24-08-2002 12-10-2009

In maart 2007 werd je door Elly Timmermans bij ons thuis gebracht. Je was ruim vier jaar oud en had reeds op een aantal adressen gewoond. Je werd direct geaccepteerd door onze 4 katten en door Cara, onze Spaanse Galgo, ondanks het feit dat je anders rook dan onze kort daarvoor overleden Ieren. Een goede wasbeurt later wisten ze niet beter of je was een oude bekende.
Autorijden vond je heerlijk, zeker als de rit richting het bos ging en je daar naar hartelust kon rennen. Dat leidde vrijwel altijd tot spelen met andere honden die we daar tegenkwamen (of met Cara, onze Galgo, die jarenlang de gangmaker was voor onze vorige Ieren). Maar bij Cara, toen al bijna 13 jaar oud, ging de leeftijd een rol spelen. Na een korte snelle sprint bleek je haar, wat vitaliteit betreft, de baas te zijn.
Om jou een plezier te doen namen we vaak de Border Terriër van onze buren mee naar het bos. Dat was grote pret, de hele wandeling lang. Odie, zo heette de Terriër, liet je geen moment met rust. Rende onder de lage begroeiing door, waar je hem niet kon volgen, om dan weer vlak voor je neus op te duiken. Je had, samen met ons, een heerlijke tijd.
We ontdekten plots een aantal mammatumoren, bij het verwijderen daarvan door onze dierenarts, eind vorig jaar, bleek er één kwaadaardig te zijn. Helaas werd er in april weer een uitzaaiing gevonden. Ondanks de toename, in omvang daarvan, was je, eind juli, nog vol levenslust. De tumor zat op het gevoel vrijwel los, met een redelijke kans deze grotendeels te kunnen verwijderen. Mogelijk een kans op uitstel van een maand of vier tot zes. Met antibiotica en pijnstilling na de operatie ging het naar omstandigheden goed. Je eetlust was prima, je hield nauwlettend de katten in de gaten, om snel als de weerlicht hun bakje voer leeg te eten als ze even niet opletten.
Op 24 augustus werd je zeven jaar, een klavertje drie waardig, maar op 12 oktober gaf je het op. Voor het eerst at je slechts een paar happen uit je voerbak. Je moet pijn hebben gehad, dat zagen we aan je ogen en dat verdiende je niet. We waarschuwden de dierenarts en lieten je nog diezelfde morgen bij ons thuis inslapen.

Vergeten zullen we je niet Sarah, daarvoor hebben we teveel van elkaar gehouden.

Wim en Annie Spaans

Aspiration Avril Fionnmaë
01-04-07 04-09-09

Ze was 13 weken oud, toen ze bij ons kwam. Een levendig, enthousiast, open klein zwart mormeltje met een levenslust voor tien.
Sjeel was haar roepnaam, kort maar krachtig. Maar roepen was helemaal niet nodig, ze kwam uit zichzelf wel. Nieuwsgierig als ze was naar alles en iedereen toe gooide ze dan rustig haar inmiddels ruim 70 kilo in de strijd om daar te komen waar ze naar toe wilde.
Wanneer het “slachtoffer”dan van de eerste schrik bekomen was bleek het om een ontzettend zachtaardige en lieve grote lobbes te gaan die het alleen maar vreselijk leuk vond om tegen je aan te gaan hangen of met je te spelen en rennen. Dat deed ze het liefste.
Ze vond het leven zo leuk, wat was het toch aan haar besteed.
Ze laat een onuitwisbare herinnering na.

Et en Theo

Herkules von der Oelmühle “Huggy”
31-08-2003 07-10-2009

Als pup kwam Huggy in 2004 door bemiddeling van de S.I.W. bij ons in huis. Hij voelde zich zeer snel bij ons thuis en we hebben hem direct in ons hart gesloten. Huggy heeft ons in de tijd, dat hij bij ons was, veel gelukkige en plezierige momenten bezorgd.
In december 2008 werd door de dierenarts bij Huggy longfibrose vastgesteld. De arts meldde ons dat dit helaas ongeneeslijk was en hij geen jaar meer te leven zou hebben. Wij waren diep geschokt en konden het niet geloven.
Huggy moest direct tabletten innemen om het verloop van de ziekte te vertragen. Dat hielp, want lange tijd ging het goed met hem en je kon zien dat hij ook geen pijn had. Het leek wel of hij helemaal niet ziek was.
Maar schijn bedriegt. Van de ene op de andere dag kon Huggy opeens bijna niet meer ademen en dreigde te stikken. Met behulp van onze dierenarts, die onmiddellijk kwam, hebben we hem rustig kunnen laten inslapen.
Na zijn dood is Huggy gecremeerd. De urn met zijn as heeft een ereplaats in onze woonkamer gekregen.
Huggy, dank voor de tijd, dat je bij ons was en ons zoveel liefde en vreugde hebt gegeven. Je zult voor altijd een plaats in onze harten houden. We missen je.

Sascha en Christine Sambale, Duitsland

Te kort, te snel en zo oneerlijk.

Irrah is als 2 jaar oude Ier bij ons gekomen om Exstra te vergezellen en dat klikte ook perfect. Irrah heeft Exstra zoveel moois geleerd!

Zoals met een mond vol water jouw knuffelen. Af en toe de stofzuiger te grazen nemen en met dr net schone lichte vacht door een baggerslootje rennen

We kunnen en willen je nooit vergeten en zullen je missen! Samen met Exstra stappen we dapper door...

een herinnering aan mijn dierbare Lowiek



TOEVAL….

Reeds jarenlang heb ik met boer Degen de afspraak dat ik met mijn hond(en) door zijn weilanden mag lopen als er zich geen vee bevind. Dat is een fijne afspraak, want zo kan ik menig uurtje door de uiterwaarden lopen. Boer Degen heeft vooral véél weiland, gedeeltelijk langs de Rijn. Niets is leuker voor een Ierse Wolfshond om én weiland (lekker ver kijken) en water (lekker plonzen) binnen bereik te hebben. Dat vind Lowiek tenminste ook, en bovendien kun je ook als hond zijnde nog pseudo-nochalant richting Brandganzen of zwanen stiefelen, die dan zo spectaculair op de wieken gaan.
Hun hapjes ontlasting nalatend.
Enfin, kortgeleden liep ik op een van de eerste echt zonnige dagen tegen het middaguur met Lowiek zijn favoriete weiland in, waar om onduidelijke redenen de koeien nog niet waren gearriveerd. Nu is Lowiek een hond die eigenlijk altijd scherp op mij let. En sinds zijn puptijd (hij is bijna drie) op mijn doordringende fluitje (lang leve die onregelmatige tand) altijd mijn kant op komt. De oeverkant kent hij op zijn duimpje, en hij let dus al lang niet meer op vissers, bootjes, vogels, of drijvende voorwerpen. Na ongeveer een halfuur door het weiland te hebben geklost, lopen we langs de oever terug: Lowiek langs het water , en ik op de hogere kant. Halverwege komt hij ook hoger lopen. Vlak voor het eerste hek blijft hij plotseling staan en kijkt over het water. Hij loopt naar beneden, naar de oeverkant. Nu gebeurt er iets heel vreemds.

Aanvankelijk loop ik gewoon door, maar als ik omkijk zie ik de hond verstart over het water staren. Ik fluit. Hij begint te blaffen en blijft over het water staren. Lowiek blaft nooit.
Ik loop naar hem toe (“doe ik anders nooooit!”). Kijk ook over het water.
Ik zie niks. Geen bootje, geen visser, geen waterkip, gewoon niks. Maar ik kan ook weinig zien, want de zon schijnt fel over het water en er zit wat stroming in, dus minigolfjes daardoor bepaald geen strak oppervlak. Fijn zo’n verrekijkertje een kilometer verderop in de auto.
Ik breng mijn hoofd naast die van de hond om zijn richting te bepalen en op gelijke hoogte mee te loeren. Ik zie nog steeds niks.
Lowiek staat nog steeds gespannen te staren en begint aan steeds langere blaftonen die in elkaar overgaan in een soort geloei. Intussen is hij ook opgewonden aan het kwispelen. Het is duidelijk: hij ziet iets wat ik met geen mogelijkheid zie. En het is iets wat hem mateloos opwind. Dat laatste is nog het meest vreemde, meestal is hij Meneer Stoïcijns. Dit heb ik met hem nog nooit meegemaakt.
Ik wordt er een beetje chagerijnig van, want ik deel graag zijn pret en waarnemingen, maar dit gaat me boven de pet. Ik loop verder. En fluit. Lowiek komt niet. Lowiek blijft staan. En staart. En blaft. En loeit.
Nu ga ik hem in de steek laten besluit ik. Ik loop lekker gewoon door. Alleen. Ik fluit nog een keer. Aha, daar komt hij. Lowiek rent naar me toe, maakt voor me een ongemeen ongezonde korte bocht en vliegt weer terug. “Lullo!”gil ik. “Gek, ik loop dóór!”. En dat doe ik.
Dan komt hij weer aanrennen. Nu blijft hij bij me lopen en ik keuvel mijn frustratie van me af in de trant van Wat Zocht Je Nou, Zag Je Soms Een Lijk Drijven, Denk Je Dat Je Interessant Bent Of Zo, enzovoort. Bij de auto aangekomen overweeg ik nog even de verrekijker te pakken en terug te lopen. Ik kijk op mijn horloge, maar nee de kinderen moeten gehaald uit school.

Twee dagen later lees ik het volgende berichtje in de ochtendkrant (Gelderlander van 21 april): “Vissers vinden lijk in Rijn”
“Vissers hebben gistermorgen een stoffelijk overschot in de Rijn aangetroffen….Het gaat om een man….”
“De vissers zaten rond elf uur in een bootje aan de Rijn ter hoogte van de gemeentelijke boerderij Elderhof aan de Drielse Dijk”. Etc.

Dat is enkele kilometers van het punt waar Lowiek zijn opmerkelijke gedrag vertoonde. Weer ben ik omstreeks het middaguur naar de uiterwaarden gereden. We hebben precies hetzelfde stuk gewandeld. Lowiek taalde niet naar De Plek. Ik nu wel, en heb er weer met die hinderlijke zon in het gezicht over het water gestaard. Gelukkig zag ik weer niks.
Toeval? Ik weet bijna zeker van niet.

Hennie J.C. Dubbeldam

Onze lieve, zachtaardige Kath is niet meer. Na de laatste jaren opboksen tegen een ernstig hartprobleem heeft ze het dan nu toch opgegeven.
Kath heeft vanaf de eerste keer dat we haar zagen ons hart gestolen en dat is en zal altijd zo blijven. Altijd van de partij, nooit opdringerig, maar toch duidelijk aanwezig.
Op de afgelopen Ierendag in Doetinchem is ze onverwacht nog in het zonnetje gezet omdat ze die dag de oudste hond van allemaal was, negeneneenhalf (9,5) jaar! Wat voel je je dan gelukkig naast zo’n wereldhond.
Ze was nauw betrokken bij de oprichting van de stichting, is zelfs nog een tijdje “secretaresse” van de redacteur van de Shamrock geweest, was vooral zeer goed achter de computer, klom overal waar ze kwam altijd meteen op de eerste de beste stoel die in de buurt stond, zelfs bij de dierenarts die haar daardoor gemakkelijk overal kon onderzoeken.
Wij missen haar zeer.

Et en Theo Leeuwenburgh

Met grote droefenis delen wij jullie mede dat onze Gentle Giant, de ijsbeer, zoals de kinderen haar altijd noemden, is geveld.

Daimy (Rio Bravo Alexis) is gisterochtend (15 november 2008) om 10.00 uur vredig, in bij zijn van haar maatjes Bor en Dounja, overleden.
Na nog een laatste wandeling op haar zo favoriete plekje, heeft haar hart het bij thuiskomst opgegeven. Haar lichaam was op!
Ze heeft de mooie leeftijd van ruim 10 jaar mogen halen en ze is dan ook zeker haar "Klavertje vier" meer dan waard!!! Ze heeft het verdient!

We zullen haar vreselijk missen vooral omdat ze onze oudste Ier en nu dan ook onze laatste zal zijn. Ze heeft onbewust van ons vrijdagavond al afscheid genomen.
Nu is ze samen met Abyliss en onze andere Ieren in de eeuwige groene speelvelden aan het rennen. Ze heeft geen beperkingen meer van haar oude lichaam wat vooral de laatste paar jaar haar belemmeringen gaf. Haar koppie wilde nog zo veel maar haar lichaam kon het niet meer.

"Daimy, vaarwel! We zullen je nooit vergeten en je zal altijd een plekje in ons hart blijven houden. Ook Dounja, Bor en de katten en kippen zullen je liefde erg missen".


Bianca en Mees

Ter nagedachtenis aan onze ierse wolfs hond Celtic,wil ik graag een stukje zetten dat hij was een zeer lieve ier voor ons en wij hebben veel liefde en plezier met hem beleefd hij had voor ons eerder een paar jaartjes ouder mogen worden hij kon ook heel goed op schieten met andere honden in de familie en was ook erg lief voor de kleinkinderen.wij zullen ook de wandelingen gaan missen.

Na 1.5 jaar dat Chendo ziek is geworden hebben we hem laten inslapen. Chendo was als pup een lieve schat en ondeugd zoals een pup behoort te zijn. Hij was net 15 maand toen op een avond zijn eerste insult kreeg. Op een clubmatch kregen we de naam van L. Overduin en daar zijn wij toen ook geweest. Ondanks de goede zorg en adviezen van haar ging Chendo steeds meer acher uit. De aanvallen kregen de overhand en ook onze stoere reus werd een klein mannetje. We missen hem nog steeds.

08-04-2001 - 11-08-2008

Gentle and Calm he went away,
as gently and calm as he was himself.
I am left with only sweet memories,
memories I'll will cherish for the rest of my life.
Goodbye my Big Bear.

José Cornelisse

Bij jou geboorte had ik de eer je aan te mogen pakken, droog te wrijven en je eerste ademhaling op gang te zien komen. Ook je eerste flesje kreeg je van mij en poetste ik je buikje zodat je kon plassen en poepen. En binnen een week of 2, 3 was net jij al mijn favoriet.
Waarom weet ik niet denk dat ’t zo moest wezen.
En toen ik uiteindelijk met 8 weken echt met jou naar huis kon gaan was er geen gelukkiger baasje dan ik, mijn favo pupje paars mocht ik Willem noemen.
Hier bij de rest van onze roedel mocht je opgroeien, Natuurlijk wel heel voorzichtig omdat Ieren pupjes veel rust nodig hebben, tenslotte hoor je die groeien.
En groeien dat deed je, enorm en dat er dan groeipijnen komen was eigenlijk niet uit te sluiten. Dus nog meer rust voor jou. Echt blij was je er niet mee maar je schikte je heel snel in je lot. En dan maar waterballet met een beer in de bench, Ach wat vlogen de spetters hier rond.
Je keek geregeld naar Kaatje waar je mee wilde spelen maar ventje dat mocht niet, dus maar een extra uurtje knuffelen op de bank, dat was zwaar genieten zowel voor jou als ons.
Tot je linker voor poot vreemd ging staan ach komt wel goed dachten we.
Uiteindelijk niet en je werd geopereerd, na een dag of 2 zagen we al dat ’t niet geworden was wat we hoopten. Dus stond je op de rol voor een grotere operatie. Eigenlijk vandaag.
Maar gisteren had jij je grenzen eigenlijk al bereikt, je had zo veel pijn kreeg koorts. Thuis blijven was geen optie meer.
Bram en ik brachten je weg, Je werd liefdevol opgevangen en kreeg meteen goede pijn stilling en medicatie. Vandaag zouden we verder kijken……………………

Ventje voor jou was er geen verder meer, jou toekomst zou alleen nog maar uit operaties bestaan en dan nog geen zekerheid op een fijn hondeleven.
We hebben je dan ook met heel veel verdriet en pijn vandaag laten gaan, geen toekomst en geen Willem meer. Nooit meer jou een kus van jou en nog niet eens jou eerste verjaardag.
Nooit meer onze Willem……………………………

Bedankt ventje dat je bent geweest wie je was een geweldig puppekind, met een perfect karakter. En eigenlijk ook een perfect lijf op die ene poot na dan.
Dag kleine grote vent, weet dat je plekje in ons hart voor altijd zal zijn.