een herinnering aan mijn dierbare Lowiek



TOEVAL….

Reeds jarenlang heb ik met boer Degen de afspraak dat ik met mijn hond(en) door zijn weilanden mag lopen als er zich geen vee bevind. Dat is een fijne afspraak, want zo kan ik menig uurtje door de uiterwaarden lopen. Boer Degen heeft vooral véél weiland, gedeeltelijk langs de Rijn. Niets is leuker voor een Ierse Wolfshond om én weiland (lekker ver kijken) en water (lekker plonzen) binnen bereik te hebben. Dat vind Lowiek tenminste ook, en bovendien kun je ook als hond zijnde nog pseudo-nochalant richting Brandganzen of zwanen stiefelen, die dan zo spectaculair op de wieken gaan.
Hun hapjes ontlasting nalatend.
Enfin, kortgeleden liep ik op een van de eerste echt zonnige dagen tegen het middaguur met Lowiek zijn favoriete weiland in, waar om onduidelijke redenen de koeien nog niet waren gearriveerd. Nu is Lowiek een hond die eigenlijk altijd scherp op mij let. En sinds zijn puptijd (hij is bijna drie) op mijn doordringende fluitje (lang leve die onregelmatige tand) altijd mijn kant op komt. De oeverkant kent hij op zijn duimpje, en hij let dus al lang niet meer op vissers, bootjes, vogels, of drijvende voorwerpen. Na ongeveer een halfuur door het weiland te hebben geklost, lopen we langs de oever terug: Lowiek langs het water , en ik op de hogere kant. Halverwege komt hij ook hoger lopen. Vlak voor het eerste hek blijft hij plotseling staan en kijkt over het water. Hij loopt naar beneden, naar de oeverkant. Nu gebeurt er iets heel vreemds.

Aanvankelijk loop ik gewoon door, maar als ik omkijk zie ik de hond verstart over het water staren. Ik fluit. Hij begint te blaffen en blijft over het water staren. Lowiek blaft nooit.
Ik loop naar hem toe (“doe ik anders nooooit!”). Kijk ook over het water.
Ik zie niks. Geen bootje, geen visser, geen waterkip, gewoon niks. Maar ik kan ook weinig zien, want de zon schijnt fel over het water en er zit wat stroming in, dus minigolfjes daardoor bepaald geen strak oppervlak. Fijn zo’n verrekijkertje een kilometer verderop in de auto.
Ik breng mijn hoofd naast die van de hond om zijn richting te bepalen en op gelijke hoogte mee te loeren. Ik zie nog steeds niks.
Lowiek staat nog steeds gespannen te staren en begint aan steeds langere blaftonen die in elkaar overgaan in een soort geloei. Intussen is hij ook opgewonden aan het kwispelen. Het is duidelijk: hij ziet iets wat ik met geen mogelijkheid zie. En het is iets wat hem mateloos opwind. Dat laatste is nog het meest vreemde, meestal is hij Meneer Stoïcijns. Dit heb ik met hem nog nooit meegemaakt.
Ik wordt er een beetje chagerijnig van, want ik deel graag zijn pret en waarnemingen, maar dit gaat me boven de pet. Ik loop verder. En fluit. Lowiek komt niet. Lowiek blijft staan. En staart. En blaft. En loeit.
Nu ga ik hem in de steek laten besluit ik. Ik loop lekker gewoon door. Alleen. Ik fluit nog een keer. Aha, daar komt hij. Lowiek rent naar me toe, maakt voor me een ongemeen ongezonde korte bocht en vliegt weer terug. “Lullo!”gil ik. “Gek, ik loop dóór!”. En dat doe ik.
Dan komt hij weer aanrennen. Nu blijft hij bij me lopen en ik keuvel mijn frustratie van me af in de trant van Wat Zocht Je Nou, Zag Je Soms Een Lijk Drijven, Denk Je Dat Je Interessant Bent Of Zo, enzovoort. Bij de auto aangekomen overweeg ik nog even de verrekijker te pakken en terug te lopen. Ik kijk op mijn horloge, maar nee de kinderen moeten gehaald uit school.

Twee dagen later lees ik het volgende berichtje in de ochtendkrant (Gelderlander van 21 april): “Vissers vinden lijk in Rijn”
“Vissers hebben gistermorgen een stoffelijk overschot in de Rijn aangetroffen….Het gaat om een man….”
“De vissers zaten rond elf uur in een bootje aan de Rijn ter hoogte van de gemeentelijke boerderij Elderhof aan de Drielse Dijk”. Etc.

Dat is enkele kilometers van het punt waar Lowiek zijn opmerkelijke gedrag vertoonde. Weer ben ik omstreeks het middaguur naar de uiterwaarden gereden. We hebben precies hetzelfde stuk gewandeld. Lowiek taalde niet naar De Plek. Ik nu wel, en heb er weer met die hinderlijke zon in het gezicht over het water gestaard. Gelukkig zag ik weer niks.
Toeval? Ik weet bijna zeker van niet.

Hennie J.C. Dubbeldam