Teken behoren tot de spinachtigen. De teken in Nederland ( Ixodus ricinus) hebben 3 keer, als larve, als nymfe en als volwassen teek, een ‘gastheer’ nodig. Als gastheer kunnen verschillende diersoorten dienen zoals: wilde zoogdieren, vogels, huisdieren en ook de mens. De levenscyclus van een teek in Nederland duurt gemiddeld drie tot zes jaar. Uit de eitjes komen hele kleine larven voorzien van 6 poten waarmee ze zich vasthechten aan/op de gastheer en zich voeden met bloed van de gastheer.
De larve vervelt tot een nymfe, de nymfe heeft acht pootjes waarmee het zich wederom vasthecht aan/op een gastheer en voedt met het gastheerbloed. De nymfe vervelt tot een volwassen teek.

Van rechts naar links: larve, nymfe, volwassen teek

De volwassen teek klimt in een grasspriet of struik en wacht op een geschikte gastheer waarop de teek zich kan hechten. Door de trillingen die de mogelijke gastheer veroorzaakt en door de uitgeademde CO2 van de gastheer worden de teken actief.
De volwassen teken paren op de gastheer, waarna de wijfjes zich gedurende één week volzuigen met bloed, vallen dan van de gastheer af, waarna ze duizenden eitjes leggen en zelf sterven.
Teken zijn voornamelijk actief in vochtige klimaatomstandigheden zoals voorjaar en herfst.
In sommige gebieden zijn ca. 30% van de teken besmet met de bacterie Borrelia Burgdorferi.
Deze bacterie wordt door de teek van de ene naar de andere gastheer overgebracht, de bacterie veroorzaakt bij de verschillende gastheren de ziekte van Lyme.

Mens: in het eerste stadium van de ziekte van Lyme onstaat er na ca. 3 - 30 dagen ontstaat een huidafwijking rond de tekenbeet, die eruit ziet als een rode ringvormige jeukende plek die groter wordt en in het centrum lichter van kleur wordt.
Dit gaat vaak gepaard met 'griepklachten' zoals: keelpijn, koorts, hoofdpijn en vermoeidheid.
Tijdens het tweede stadium van de ziekte van Lyme kunnen er neurologische klachten ontstaan zoals: dubbelzien, flauwvallen en uitstralende pijnen.

In het derde stadium van de ziekte van Lyme, soms jaren na de besmetting, kunnen soms tijdelijke of blijvende gewrichtsaandoeningen en loop- en oriëntatiestoornissen voordoen.
Geïnfecteerde honden zijn sloom, hebben koorts en weinig eetlust.
Er kunnen nierbeschadigingen, hartaandoeningen en neurologische afwijkingen ontstaan.
Als u denkt dat uw hond mogelijk de ziekte van Lyme heeft raadpleeg dan zo snel mogelijk de dierenarts. Hoe sneller de ziekte is gediagnosticeerd, des te beter is de ziekte te behandelen.
Wanneer u uzelf verdenkt van het hebben van de ziekte van Lyme is het raadzaam om zo snel mogelijk de huisarts te raadplegen.

Controleert u uzelf en uw hond na iedere wandeling op aanwezigheid van teken, verwijder de spinnetjes ( klein zwart met 6 pootjes) met een vlooienkam en verdrink ze in een bak water.

Bij een vastzittende teek ( herkenbaar aan bruin-beige kleurige bolletje op huid van de hond) verwijder deze dan met een tekentang of een pincet. Let u goed op dat u de tekenkop (zwart met acht pootjes) ook verwijdert. Indien u dit niet lukt laat dan de dierenarts de teek zo snel mogelijk verwijderen.(Zie illustratie boven)
Behandel uw hond regelmatig met een anti-vlooienmiddel dat ook bescherming biedt tegen teken.

naar boven | www.stichting-ierse-wolfshond.com